نقد و بررسی سریال بالا و پایین استانبول

ماجرا در حومه‌ی استانبول می‌گذرد؛ نه آن استانبولِ کارت‌پستالی، بلکه محله‌هایی که در آن‌ها هر روز باید برای چیزهای کوچک جنگید. امیر و دوستانش در همین محله بزرگ شده‌اند و هرکدام رویایی دارند که اندازه‌ی جیبشان نیست.

سریال میان دو لحن حرکت می‌کند: شوخی‌های رفاقتی که از دل فقر و روزمرگی بیرون می‌آید، و لحظه‌هایی که همان روزمرگی تلخ می‌شود. همین رفت‌وبرگشت، جنس درام‌کمدی بودنش را می‌سازد.

امتیاز ۸.۱ در IMDb برای یک سریال ترکیِ تازه عدد بالایی است و بیشتر به همین تعادل لحن برمی‌گردد. سریال به‌جای تکیه بر یک مثلث عشقی، روی رابطه‌ی گروهی از دوستان ایستاده و این آن را از موج غالب سریال‌های ترکی جدا می‌کند.

نکته‌ی دیگر طولش است: ۱۸ قسمت در یک فصل، که برای این قالب کوتاه محسوب می‌شود. اگر از کشدار شدن سریال‌های ترکی خسته شده‌اید، همین یک ویژگی ممکن است شما را راضی کند.

سریال استانبول را از زاویه‌ای نشان می‌دهد که کمتر در درام‌های ترکی می‌بینید: نه خانه‌های ساحلی بسفر، بلکه کوچه‌های شلوغ و آپارتمان‌های کوچک حاشیه. همین انتخاب لوکیشن، لحن سریال را از ابتدا مشخص می‌کند.

شخصیت‌ها هم متناسب با همین فضا نوشته شده‌اند. کسی اینجا قهرمان نیست؛ آدم‌هایی‌اند که هر روز محاسبه می‌کنند چقدر می‌توانند خرج کنند و چقدر باید صبر کنند. رویاهایشان هم به همان اندازه ملموس است.

اگر از سریال‌های ترکی خسته شده‌اید چون همه‌شان حول یک مثلث عشقی می‌چرخند، این یکی گزینه‌ی متفاوتی است. تمرکزش روی گروه دوستان است و عشق در آن نقش فرعی دارد.

در مقابل، اگر دنبال درام پرکشش با گره‌های پی‌درپی هستید، ممکن است ریتم آرام چند قسمت میانی اذیتتان کند. رده‌ی سنی +۱۸ هم به‌خاطر زبان و موقعیت‌های سریال است، نه صحنه‌های خاص.